Nobody's little weasel

ccc

2010-06-14T14:13:00.000-07:00

Kiralık arsa ne işe yarıyor? Üstüne prefabrik mi yapıyoruz?

2010 yılında Tiziano Ferro dinleyen adam gördüm ben.

Eskiden doğal olan her şey şimdi organik oldu. Yüz numaranın tuvalet, sonra da lavabo oluşu gibi.

Geçen gün otobüsle Mecidiyeköy'den Eminönü'ne giderken(burada kaynaştırma olan "n" harfi ilginç) Flanders tipli bi' çift bindi. Tek başına oturan bir adamı yan yana oturabilmek için zorla kaldırdılar. Belli bir yaşa kadar kimseyle cinsellik adına münasebet yaşamayıp daha sonra birini bulunca patlama yaşamak böyle oluyor demek ki. Otobüse falan sıçrıyor. "Başkaları adına utanmak" geyiği de gerçekmiş meğersem.

Aşk doktoru diye bir şey var. Olursa olur, olmazsa olmaz. Öyle değil mi bu işler? Aşk doktoru ne lan?

selam.

2010-05-17T03:02:00.000-07:00

1 Yıl sonra merhaba, evet.
Dün GSÜ'nün festivalindeydim. Jay Jay Johanson yine ağlattı, ağzımıza sıçtı, gitti. Nil Karaibrahimgil'e olan önyargımı da yıktım, pek eğlendirdi bizi.

Ama hayatımda bu kadar çok Ceycey diyen insan görmedim. Ne garipmiş lan Ceycey. Feys gibi bir şey. Bir de Ceycey Okoça vardı da o başka bir yazının konusu diye gönderme yapalım.

Hem satılık hem de kiralık olan evler en loser durumda olanlardır bence.

Kermes denen olay eskiden okulda herkesin evinde kullanmadığı eşyayı getirip sattığı yerler değil miydi? Kermes olayı bile ticarileşti, etrafta çok fazla tabelasına cd kalemiyle KERMES yazılmış beyaz çarşaflı dükkanlar görmeye başladım.

Shuttle'da "Kalkmak için bir dakika daha mı bekleyeceğiz?" diye şoförü azarlayan üniversite öğrencisi kız, geleceğin otobüs durağında "Sıra var sıra!" diyen teyzesidir.

Geri dönüşümün hayata geçirilmesi anneannelerin varlığıyla doğru orantılıdır. Bir nivea kutusunu talk pudra (talk pudra da ne garip isimmiş) kutusu yapan, bir carte d'or kutusuna ıspanak yemeği dolduran, hatta kulak çubuğu kutusundan sabunluk yapan anneanneler doğayı koruyor. Yoksa %100 geri dönüşümlü poşet bıdı bıdı falan hikaye.

Robert Downey Jr ve nasır bağlamış yüzünü görmekten tiksindim artık. Kendisine ponza taşı tavsiye ediyor ve bu yazıma da son veriyorum. Hoşça kalın.

2010-04-12T17:03:00.000-07:00

Blog yazmayı özledim.

Friendfeed çıktı mertlik bozuldu.

Ahahaha

2009-09-22T01:20:00.000-07:00

Bu hafta bloga erişimlerde arama sonuçları.

getclicky.com

47

2009-05-31T05:57:00.000-07:00

Better Life

2009-05-31T05:40:00.000-07:00

Cotton candy?

2009-05-31T05:27:00.000-07:00

Haha

2009-05-20T06:00:00.000-07:00

Şaşı Bak Şaşır

2009-05-11T12:49:00.000-07:00

Bu resmi görünce direkt gözlerimi kaydırmam bana "şaşı bak şaşır"ı anımsattı. Yok yok hayır masal servisi, 90'lar çocuğuyuz biz moduna girmeyeceğim. Sadece bilinçsiz tepkimden bahsetmek istedim.

Not: Şaşı bakınca bir şey görülmüyor, denemeyin.

Tuğba

2009-05-10T11:03:00.000-07:00

Hıdırellez

2009-05-06T01:29:00.000-07:00

Çoğu kişinin Hıdırellez'e dair küçüklüğünden kalma güzel anıları olduğunu dinlemişizdir. Benimkinde ise hayal meyal hatırlanan halamların gül ağacının dibine para ekmesi ve bununla beraber dilek dilemesinden başka bir şey yok.
Dün gece Ahırkapı Hıdırellez Şenlikleri'ndeydik. Daha önceki yıllarda çok eğlenceli geçtiğini duymuştum. Yiyecek içecek kuyrukları dışında her şey pek güzeldi. Çevredeki bakkallar bile Mango'da %50 indirim günleri tadındaydı. Son kalan kırmızı şarabı elimden çekip alan kızın bana yaşattığı dehşeti kolay kolay atlatamayacağım sanırım.
Günün anlam ve önemine binaen herkes dilekleriyle ağaçları, gerilen ipleri doldurmuştu. Kimisi bebek, kimisi sadece okumak, biri ise insan olmak(?) istiyordu. Bunların dışında bi' dolu komik dilek de gözüme çarptı. Ama ne olursa olsun biri hariç-aşağıda fotoğrafını koyacağım- hepsi çok içtendi. Kendi kendime uydurduklarım hariç genel batıl inançlara pek uzak olsam da ben de bir şey diledim. Sonuçta kanımızda var batıla itikat.

Daha fazla fotoğraf için: Tıké!

Dağınık

2009-04-22T17:40:00.000-07:00

Jay Jay Johanson

2009-04-22T06:51:00.000-07:00

Jay Jay Johanson iki sene aradan sonra 18'inde Ghetto'daydı. Dokuz seneden beri Türkiye'ye abone olduğundan çok çok rahattı.
It hurts me so ile başladı,far away, believe in you,on the radio ile devam etti. The girl i love is gone çaldığında ise benim için konser sona ermişti zaten.

Gece boyunca elinden ayırmadığı şişe suyu ve viskisiyle, şarkıları gibi yavaş hareketleriyle bizi yormadı. She's mine but i'm not hers, rush, so tell the girls that i'm back in town ve tomorrow ile geceye devam etti. Ayrıldıktan sonra "bir şeyler eksik kaldı" demememiz için yaptığı Suicide is painless ve milan, madrid, chicago, paris bisleriyle bizi mutlu ederek gönderdi.

Kısa Film

2009-04-22T06:18:00.000-07:00

İksv bu sene "en iyi kısa film ödülü"nü bu filme verecekmiş:

Full versiyonunu izlemek için: Tık!

28. Uluslararası İstanbul Film Festivali Üzerine

2009-04-21T09:46:00.000-07:00

Festivale gittiğimi duyan bir arkadaş şöyle bir yorum yapmıştı: "Peki güzel film gösteriliyor mu hiç?" Bunun gibi önyargılara rağmen hemen hemen gittiğim tüm filmleri dolu salonda izledim. Dolu salonların ne kadar "dolu" olduğu hakkında yorum yapmayacağım lakin karşılaştığım birkaç olayı da anlatmadan geçmeyeceğim. İlk hafta Uzak İhtimal'e gittiğimde dört bir yanım film eleştirmeni(?!) kaynıyordu. Gerçekten bende mi bir sorun var, yahut yalnız gittiğimden midir her yerde bu insanlara rastladım. Cümleler de "O kuş ne kadar tombul.", "Neden ikinci bir yatak var orada?" ile sınırlı olmasaydı belki daha insaflı davranabilirdim. Bunun dışında günün dördüncü filmine gireceğim bir akşam Festival sineması önünden kız kaldıran insan tipini tanıdım. Olay şöyle gelişti. Kızımız fazla olan biletini satmaya çalışırken Yeni Rüya Sineması'nın eski etkisinden kurtulamamış arkadaşımız muhabbete girdi:

"İsminiz pek güzelmiş. Sanırım ikinci kez duyuyorum."
"Evet, olabilir. X var ya ünlü. Belki ondandır."
"Evet. Sizi daha yakından tanımak isterim."
"Maalesef şimdi filme gireceğim."
"O halde daha sonra buluşup bir kahve içelim."
"Dokuz buçukta da filmim var."
"Önemli değil, başka bir gün yaparız."
...sessizlik
"Telefon numaran var mı?"
"Imm, şey. Var."
"O zaman alayım. Görüşüp kahve içeriz."
"En iyisi sen ver bana numaranı, ararım."
"05... çaldırsana."
"Yok, daha sonra."
"Ama bak bilmediğim numaraları açmıyorum."
"Olsun benim numaram bilindik."

Biraz da sinema salonlarına değinelim. Daha önce Beyoğlu Sineması'na yalnızca bir defa, Hüküm adlı filmin galasına gitmiştim. O zaman herhangi bir sorun hissetmemiştim. Bu sefer ise -neyse ki tek filmim oradaydı- sinemanın kalbi olan Beyoğlu'na yakışmayacak bir hali olduğunu gördüm. En arkadan altyazıları okuyabilmek için belden itibaren 1.5 m'lik bir gövdeye sahip olmanız gerekiyor. Filmin İngilizce altyazısı bile olmaması da benim şanssızlığımdan kaynaklanıyordu herhalde.
Girişteki şu yazı da bu bir kompozisyon olsaydı sonuç bölümü için kullanılabilirdi:
"Beyoğlu Sineması kapanıyor. Kapanmamamız için sponsor bulmamıza yardımcı olur musunuz?"
Gelelim filmlere:

Genç Kız Pınarı: Açılışı bu filmle yaptım. İlk planda karnı burnunda Ingeri'yi görürüz. Aile Ingeri'ye evlilik dışı çocuk sahibi olmasından dolayı-ki Ingeri tecavüze uğramıştır- kötü davranır. Diğer planlarda ailenin Karin adlı, bakire olduğu sürekli vurgulanan kızı öndedir. Aile Ingeri'ye kötü olduklarının tam tersi Karin'e karşı da bir o kadar iyidirler. Bunun da etkisiyle Ingeri Karin'in tecavüze uğramasını diler.(Belki de bu hepimizin aklından geçer.)
Karin mumları kiliseye götürdüğü yolculuğunda tecavüze uğrar. Tecavüzcüler ise Karin'in elbiselerini satmak için ailesinin evine sığınmışlardır. Baba Töre, tecavüzcüleri cezalandırır.
İlk kez Bergman filmi izledim. Açıkçası bu güne kadar neden kendimi hazır hissetmemişim diye üzüldüm. Okuduğum her yorumda filmin saflığı anlattığı vurgulansa da en çok kader konusu öne çıkarılmış. Yakın plan, yer yer çenenin altından yüz görünmeyecek şekilde yapılan çekimler ve kadın ögesinin ön planda olması başlıca dikkatimi çekenler. İlk dönem Bergman filmlerinden olmasına rağmen izlenmeli.

Gir Kanıma: Fantastik filmlerden pek hoşlanmıyorum. Bunda ise alışılagelmiş filmlere göre farklı bir tarz denemişler. Normal hayatın içinde fantastik ögeleri görüyorsunuz. Yer yer Hollywood tadı alsam da değişik.

Garip Birisiyle Evlendim!: Bill Plympton! Bu nasıl güzel bir mizah anlayışıdır. Nasıl görsellerdir. Takibimdesin bu günden sonra.
Aslında bir biletim daha vardı Bill Plympton'un Ahmaklar ve Melekler'ine. Ancak geç kalma problemimden dolayı geçen sene I'm Not There'i kaçırdığım gibi bunu da kaçırdım. En kısa zamanda hepsini edineceğim.

Il Divo: Atlas Sineması'nın kapısında filme girmeden önce beklerken bir çift filmde çok konuşma olduğunu söyledi. Ayrıca çok İtalyan olduğu için girmemeye karar verip uzaklaştılar.
Giulio Andreotti Türkiye'de pek tanınan biri değil. İtalya'da ise Süleyman hep başbakan misali 7 kez başbakan, 27 kez bakanlık yapmış.Film bunu pek güzel anlatmayı başarabilmiş olsa da yine girişte gördüğüm çifte dönüyorum. Evet, çok fazla diyalog vardı filmi takip etmek için kendimi zorladım. Ama çok mu İtalyan idi? Eh bir zahmet olsun o kadar İtalyan siyasetini anlatıyorsunuz.
2008 Cannes Jüri Ödülü hak edilmiş.

Dağınık Yataklar: İlk defa Yeni Rüya'da film izleyeceğim için heyecanlıydım. Zaten sinemaya önyargı dolu gitmiştim. Hatta bu filmde sürekli rahatsız edici bir koku gelmesi -belki oturduğum yerden kaynaklanıyordu- önyargıma dayanak oldu. Gerçi sonradan çoğu filme Yeni Rüya'da gitmemle kırmayı başardım, neyse.
Çocukluk dönemlerinde tv'de gösterilen teenage filmlerini alıyorsunuz, tüm kalıplarını yıkıp üzerine baştan bir film inşa ediyorsunuz. Axl'in hayatında büyük yeri olan baba eksikliği, belki de bu yüzden erkek şefkatine ihtiyaç duyması, Vera'nın aşk oyunu ve yalanları. Unmade Beds ile Alexis dos Santos gelecek vaadediyor.

Uzak İhtimal: Normalde kendi listemde yoktu ama sevgili Lüzumsuz'un tavsiyesiyle gittim. Türk filmlerinin çoğu beni şaşırttı zaten ama en çok şaşırtan bu film oldu. Hayat Var'a giderkenki beklentimin ufak bir kısmını bile hissetmiyordum. Festival sonunda ilk 4'te sayabileceğim filmlerimden biri şu anda.
Görkem Yeltan'ın oyunculuğunu zaten beğeniyordum, bu filmle senarist yönünü de keşfetmiş olduk. Konusundan bahsetmeyeceğim, bulun, edinin, izleyin, bir şey yapın mutlaka. Gerçekten değer çünkü bu film için.
Gelelim Hayat Var/Uzak İhtimal kapışmasına. Herkes Hayat Var'ı-Hayat Var hakkında da yazacağım- daha çok destekliyordu. Lakin amiyane tabirle Uzak İhtimal aldığı ödüllerle Hayat Var'ı dövdü. Mahmut Fazıl Coşkun "Altın Lale Yılın En İyi Türk Yönetmeni", Nadir Sarıbacak "En İyi Erkek Oyuncu", Tarık Tufan, Görkem Yeltan ve Bektaş Topaloğlu da "En İyi Senaryo" ödüllerini aldılar.

Gölgesizler: Hasan Ali Toptaş'ın romanını okumadım. Zaten Ümit Ünal da filmi romanı unutarak izlememizi söylemişti.
Var mı yok mu? Kar neden yağar? Köy nerede? Esas berber kim? Giden geri gelir mi? Sürekli sorguluyorsunuz filmi izlerken. Görüntü açısından karanlık fakat Üç Maymun'u yakalayabilecek kalitede.

Yaz Saati: Beni sinemada uyutan ilk film olma özelliğinden dolayı kutluyorum.

İki Çizgi:Selim Evci'nin ilk uzun metraj filmiymiş. Belki bundan dolayı söyleşide de oldukça utangaç ifadesiyle karşımızdaydı. Evci, son dönemde yükselişte olan kırsal kesim filmi yerine şehirli filminden yana seçim yapmış. İlişkiler üzerine Selin ve Mert üzerinden giderek bir çözümlemeye varmaya çalışmış. Fakat her şey çok yüzeysel kalmış. Sadelikten oldukça hazzederim. Ama yüzeysellikle sadelik birbirlerine çok uzaklar. Sorma fırsatım olmadı ama sanıyorum ki Mert Eminönü taraflarında fotoğraf çekerken arabasının Kadıköy Esat Işık Caddesi'nde çekilmesi gözden kaçan bir mantık hatasıydı.

Pandora'nın Kutusu: Kutu açılıyor, birbirinden bağımsız üç kardeş, bir torun ve bir anneanne çıkıyor. Kardeşlerden en büyüğü Nesrin ana karakterlerle en ilintili olanı. Her iki kuşak da anneanne-torun Nesrin'i sevmiyorlar. Zaten Nesrin de sevilecek bir insan değil. Köye giderken yolda yiyeceği köfteden zehirleneceğini düşünecek kadar takıntılı. Her şey düzgün olsun istiyor.
Aylar önce San Sebastian Film Festivali'nde En İyi Film Ödülü alan Pandora'nın Kutusu, Altın Lale'de Derya Alabora'ya En İyi Kadın Oyuncu ödülünü getirdi. Zaten benim de fesivaldeki ilk 3'ümde.
Bu arada Yeşim Ustaoğlu çok genç görünüyor. 20'li yaşların sonunda sanıp kıskanmıştım hatta.

Üçüncü Sayfa Haberleri: "Fotoğrafçılık, sinemacılık ve gözlemcilik yetilerini kullanarak, Paris'in Beşinci Bölge Karakolu'nda, elinde kamerayla üç ay boyunca yatıp kalkan ve bu sürede oradaki polis memurlarının güvenini kazanan Raymond Depardon, neredeyse görünmez adama dönüşür." diyor festival kitapçığı bu film hakkında. Türünün belgesel olduğu bilinciyle gittim. Beyoğlu Sineması'nın boyun yamultucu atmosferinde izlerken aklıma da bir dolu soru takıldı. İzlediğim moc documentary miydi yoksa documentary miydi? Üç ay boyunca kapısında yattığın polisler kameraya bir süre sonra alışacaklardır. Ya polis merkezine gelen insanlar? Tecavüz vakasından hırsızlığa kadar onlarca insan görüntülenmiş. Bunlardan sadece ikisinin "Kamera bizi neden çekiyor?" diye sorması, bunun üstüne rahat davranışları garipti.

9.99$: Stop motion tekniğine zaten sarmış durumdayım. Gördükçe içim gidiyor. Ayrıntılar, ayrıntılar. Çok başarılı çok.

İki Bacaklı At: Bacaksız bir çocuğun bacakları olmak. Hem de günde 1$ için. Vücudunu bir at olarak kiralamanın fahişelikten ne farkı var ki?
9-10 yaşlarında bacakları olmayan bir çocuk. Onu okula getirip götürmesi için görevlendirilmiş 13-14 yaşlarında bir çocuk daha. Çocuklardan oluşan bir filmde ne gibi bir kötülük beklersiniz ki? Küçük efendi, bacaklarını alan mayına inat tüm nefretini bu kiralık bacaklara kusar. "Benim bacaklarım olsaydı senden daha uzun, daha yakışıklı olurdum." aklımdan çıkmayan sayılı repliklerden.
Günün üçüncü filminden sonra bu filmi izledim. Sinemadan çıktığımda uzun süre boşluğa baktım. Eğer bir tane daha filmim olsaydı kesinlikle izleyemeyecektim.
İranlı Yönetmen Samira Mahmelbaf oldukça genç. 17 yaşında ilk filmi Cannes'a gitmiş.(Kıskan kıskan) 23 yaşında ise Cannes Jüri Ödülü almış. Sinemacı bir ailede yetişmesinin de dünya görüşü ve yaptığı filmler üzerindeki etkisi kesinlikle yadsınamaz. Takhte Siah'ı da çok övülüyor, bulmalı.

11'e 10 Kala: Nejat İşler denilince herkesin aklından-istisna olsam da ben- karizma kelimesi geçer. Madem bu tabuyu yıkmak istiyoruz, 11'e 10 kala'daki kapıcı Ali'yi izleyelim.
Filmin farklı bir atmosferi var. Koleksiyoncu Mithat Bey'in evi-sürekli lafımı bölüyorum ama koleksiyonlara bayılıyorum- her kadraja girdiğinde eski ve toz kokusunu hissedebiliyorsunuz. Film, Altın Lale'de de Jüri Ödülü'ne sahip oldu. Bana göre festivalde izlediğim filmler arasında da kesinlikle ilk 3'e girer lakin Kerem Akça, ulusal yarışmadaki filmlerin kalite sırasında 13.lüğü layık görmüş. İki Çizgi'yi bile 3. sıraya koymuşken bu filmi nasıl bu kadar kötüleyebilir anlamıyorum.

Öteki: Mayınlı Bölge'den izlediğim tek film buydu. Çok fazla beğenir miyim beğenmez miyim endişesi yaşamamıştım. Haklı da çıktım zaten. İlişkinin bittiği noktadan sonraki dönemde Anne-Marie'nin nevrozlarını, sinir krizlerini, paranoyalarını yakından izleme fırsatı buluyoruz. Film bazen ötekinin yine kendisi olduğuna inandırıyor bizi. Konu açısından basit, işleniş açısından güzel.
Not: Ateş etme sahnesinde ön koltuklardan uykudan uyandırılmış edasıyla yüksek bir sesle "Aha kendini vurdu!" cümlesi işitildi.

Hayat Var: Sanırım hakkında en zor yazacağım film bu olacak. Mahalle baskısı var üstümde. Herkes beğendi de bir tek ben mi beğenmedim? O kadar övgüye rağmen sadece Ulusal Yarışma’da FIPRESCI Ödülü'ne layık görüldü.
Az diyalog, güzel. Kendi halindelik, güzel.
Yalnızlığı işliyoruz değil mi? Hayat'ın çevresinde bir dolu insan var. Babası, dedesi, annesi, annesinin kocası, üvey kardeşi, bakkal, hayat kadınları ve "tavşanım" diyen teyze. Bunlardan yalnızca tavşan teyze Hayat'a yakınlık gösteriyor. Diğerleri kendi derdine düşmüş insanlar zaten. Buraya kadar güzel.
Peki... Kızın yalnız başına mırıldanarak gezdiği sahneler çok ama çok uzatılmıştı. Gerçekten bir süre sonra dikkatimi verme eksikliği çekmeye başladım. Sonunda ona şarkılar söyleyen çocukla kaçar. Filmin sonuna kadar realist devam eden bu senaryoya peri masalı sonu olmuş mu? I-ıh olmamış.

Tapınma: Gizemli hava mı yaratılmaya çalışılmış, yoksa gerilim gibi mi çözemedim. 3 film izledikten sonra sapasağlamken kafamı yoran günün 4. filmi.

Anna İle Dört Gece: Zebercet'ten bile daha yalnızdır Okrasa. Karşı evde gözetlediği bir hemşireye aşık olur. Dört gece boyunca evine girerek sevdiği bu kadın için bir şeyler yapar. Düğmesini dikmesinden, ojesini sürmesine, bulaşıklarını yıkamasına kadar o kadar iyimser bir aşıktır ki asla sapık olarak adlandıramazsınız.
Yönetmen Jerzy Skolimowski filmden önce kısa bir konuşma yaparak filmi bize takdim etti. Ayrıca Altın Lale'de Yaşamboyu Başarı Ödülü aldı.

Ricky: Daha önce Ozon'un yalnızca 8 Femmes'ini izlemiştim. Pek hoşuma gitmişti. Bu sene festivalde Ozon filmi olduğunu ise çok tesadüfi bir şekilde öğrendim. Film boyunca agucuk bugucuk bir moddasınız zaten. Gerçek üstü ögeleri olmasına rağmen normal bir şeymiş gibi yansıtılması pek hoştu. Hiç sıkılmıyorsunuz. Sonucu başta gösterme ayrıntısına da bayıldım. İyi ki varsın Ozon!

Milk: Sean Penn ve eşcinsellik? Önüme birkaç seçenek koyulsa ve şıklardan birinde Sean Penn olsa bu rolü onun oynayacağına hayatta ihtimal vermezdim. Adam 21 Gram'da falan oynamış, erkeksi.
Neyse, son filmim Milk'ti. Rexx'te izledim.
Harvey Milk gerçek yaşamdan alınmış bir karakter. Eşcinsel haklarını savunması ve aktivizm hareketinde öncülük yapmasının da katkısıyla 70'li yılların sonunda San Francisco'dan meclis üyesi seçilir. Birkaç ay sonra Dan White tarafından öldürülür. İlginç olan ise Dan White bu suçtan dolayı sadece 5 yıl hapis cezası almış. Avukatları White'ın depresyonda olduğunu, yediği abur cuburların da bunu daha kötü bir hale getirdiğini savunmuşlar. Basın ise buna Twinkie Defense demiş.
Milk, Aktivizm yüklü ve Hair tadında bir film olmuş.

Bunu koymazsam içim rahat etmezdi. :)

AKBANK ISTANBUL FILM FESTIVALI REKLAM FILMI from Cagri Alici on Vimeo.

Reklam

2009-04-21T05:15:00.000-07:00

Ben de bloga reklam alacağım. Aynen şunlar gibi:

Ahiret Hava Yolları

2009-04-21T05:05:00.000-07:00

Tv

2009-04-20T00:39:00.000-07:00

Televizyon okumama rağmen hiç televizyon izleyen biri değilim. Ayda 1-2 defa, geceleri her şeyden çok sıkıldığımda bakıyorum ne var ne yok diye. Dün gece kanalları gezerken Show Tv'de bir kadın futbol yorumcusuna rastladım, seksist falan değilim ama gerçekten komik geldi. Fox Tv ise hala Çocuklar Duymasın'ı yayınlıyordu. "Hem çok şey değişmiş, hem de hiçbir şey değişmemiş." diyerek televizyonu kapadım. Uyumak daha mantıklı geldi.

Across The Universe/Beatles

2009-04-13T14:16:00.000-07:00

Peki ya Across The Universe soundtracklerinin orijinal hallerinden daha iyi olmasına ne demeli?

Günün anlam ve önemine de uygun olsun o halde:

Ruffles

2009-04-07T11:41:00.000-07:00

Hello

2009-04-07T08:39:00.000-07:00

Semper Eadem

2009-03-30T16:00:00.000-07:00

"Bu garip hüzün size nerden gelir, diyordun,
Deniz gibi, kara, çıplak bir kayaya vuran?"
-Yürek bir kez ürününü devşirmeye görsün,
Yaşam çekilmez, ağır bir yük olur o zaman,

Nasıl sizin coşkun kıvancınız varsa, bakın,
Benim de hüznüm var, kendiliğinden, sade, açık,
Haydi, şimdi nedenini aramayı bırakın,
Meraklı güzel, tatlı seslim, n'olur sus artık!

Sus artık bilgisiz kız! Çocuk gülüşlü dudak!
Ey kıvançlı, coşkun ruh! Nerden bileceksin, bak
Yaşamdan daha yakın, hep bizimledir ölüm.

Bırak varsın bir yalanla oyalansın gönlüm,
Düşlere dalar gibi güzel gözlerine dalsın,
Kirpiklerinin gölgesinde uyuyakalsın!

Charles Baudelaire-Les Fleurs du mal
Çeviri:Erdoğan Alkan

So Tell The Girls That I'm Back In Istanbul

2009-03-23T12:53:00.000-07:00

Uzun zamandır yazacak bir şey bulamama, yazma isteği eskikliği gibi sorunlarla başbaşaydım. Öyle günler oldu ki Jeremy, -umarım Jeremy'i kullanmama kızmazsın L.A.- "saçımın rengini hangi ton kızıl yapsam?" diye bile sorasım geldi. Neyse ki bu günler geride kaldı.

Efendime söyleyeyim, bugünlerde aklımda olan üç adet etkinlik var. Biri tabii ki 4 Nisan'da başlayacak olan 28. Uluslararası Film Festivali. Bu sene Lüzumsuz'un da yardımlarıyla pek güzel filmler seçip 22 adet filme bilet aldım. Geçen seneki 6 saat kuyrukta bekleme çilesini de çekmememin gazıyla tüm filmlere bile bilet alabilirdim.

Kısaca bir listelemek gerekirse:

Uluslararası Yarışma: $9.99, Yaz Saati
Sinemada İnsan Hakları: İki Bacaklı At
Türk Sineması:Uzak İhtimal, Hayat Var, 11'e 10 Kala, İki Çizgi, Pandora'nın Kutusu, Gölgesizler
Gala: Tapınma, Ricky, Il Divo, Milk
Aşk Olsun: Gir Kanıma
Yıllara Meydan Okuyanlar: Anna İle Dört Gece
Arjantin: Başsız Kadın
Genç Ustalar: Dağınık Yataklar
Mayınlı Bölge: Öteki
Canlandırma: Garip Birisiyle Evlendim, Ahmaklar ve Melekler
Azizler:Genç Kız Pınarı
Depardon: Üçüncü Sayfa Haberleri

Yıllardır İstanbul'a abone olan Jay Jay Johanson 18 Nisan'da yine geliyormuş. Söylenenlere göre bu olay Bostancı çevresinde Wendy tarafından abartılı sevinçle karşılanmış. Türkiye'ye gelmekte geç bile kaldığını düşünüp hemen bilet alan Wendy, yalnız başına gidip Ghetto'da melankolik dakikalar yaşayacakmış.

Üçüncü ve son güzel haber:
Oi Va Voi 21-22 Mayıs'ta İstanbul Babylon'da!

thisiswhyyourefat

2009-03-23T12:07:00.000-07:00

Kilolarınızla sorununuz mu var?
Poponuz yüzünden kaldırım gibi(?) dar yerlerden yürüyemiyor musunuz?
Yıkanırken artık kukumu görmek istiyorum mu diyorsunuz?
O halde çözüm burada!

Wendy bacınız size Seda Sayan'ın Elma&Krom'undan daha etkili bir yöntem sunuyor:

Karşınızda

This Is Why You Are Fat

Özdeyiş

2009-02-02T08:37:00.000-08:00

Bir İzmir-İstanbul şehirlerarası yolculuk özdeyişiyle kapanışı yapayım efendim:

"İnşallah İstanbul'da yağış yağmaz, hava yağmaz."
Esen kalın.

Dram

2009-02-02T08:15:00.000-08:00

Sevgili Fatih,
Eskihisar-Topçular feribotunun bayanlar tuvaletindeki notunu aldım. "Dost ulalım" yazan erkeklerden çok hoşlanırım. Beni bul.

62'den tavşan, 69'dan?

2009-02-02T08:00:00.000-08:00

Hoşbulduk

2009-02-02T07:56:00.000-08:00

Coctail? Soğukçu?

2009-02-02T07:45:00.000-08:00

İzmir İzlenimleri

2009-02-02T06:27:00.000-08:00

İtiraflar

2009-01-08T00:23:00.000-08:00

Aslında son günlerde en ufak konuda bile kendimden bahsetmekten hiç hazzemiyorum ancak burası karşıtlıklarımın çıkış noktası olduğundan belki, Lüzumsuz'un itiraflar bölümüne atfen birkaç şey yazacağım. Amacım kendimi övmek değil, aksine yermek. Hayatım boyunca söze "ben" diye başlayan insanlardan nefret etmişimdir zaten.

Hep otobüste yanına çanta koyan duyarsız insanlardan olmuşumdur.
Birilerinin beni dinlemesini severim-bir süre sonra yine kendimden bahsetmekten rahatsız olurum- fakat bana bir şey anlatılırken bir türlü dikkatimi toplayamam. Önem vermiyormuş gibi görünürüm, çok çaba sarfetsem de dinleyemem.
Güzel bir sanat eseri gördüğümde kıskanırım. "Ben asla yapamam." diyip kıskançlığıma bahane bulmaya çalışırım.
Kendi kafamda kurduğum senaryolara inanırım. İnandığım, düşündüğüm bir şey varsa onun dışına çıkan hiçbir gerçeklikle yüzleşmek istemem.
Geçen günlerden birinde bir arkadaşım düz ve prensipleri olan bir insan olduğumu iddia etti. Belki de haklıdır.

Bilmiyorum.

2009-01-02T11:27:00.000-08:00

"Bilmiyorum" dünyadaki en dürüst kelimelerden biridir. Çoğu insan karşısındakinden noksan kalacağı korkusuyla bilmediğini kabullenmek istemez. Halbuki bilmezler ki bilmiyorum demek çok büyük bir erdemdir.

Konektin pipıl

2008-12-26T16:28:00.000-08:00

Bugün sokakta telefonla konuşurken "Ceset torbası bitmiş, yarın alırız." diyen bir adam gördüm, ürperdim.

Yer:Bağdat Caddesi Starbucks

Gün:22.12.08 Pazartesi

"Uludağ'da sezon açılışında Sezen Aksu'yu izlemeye gittim."
"Aaa ne kadar şanslısın!"
"Eee tabii şekerim, sosyeteye girmek öyle kolay değil."

Sizi ceset torbası arayan adama havale ediyorum.

Yan masadan gelen ses

2008-12-16T03:58:00.000-08:00

Maniküre perma diyen bir adamın "Gazetecilerin hepsi satılmış." demesi yasaklanmalı.

More'n more

2008-12-16T03:40:00.000-08:00

Topuklu kundura ayakkabı giyen adamdan daha çok nefret ettiğim bir şey varsa o da balonumsu kıvamda, yürürken "hırşt hırşt" diye ses çıkartan mont giyen adamdır.

Seri İlan

2008-12-05T01:15:00.000-08:00

İçimi içtenlikle dökebileceğim insan aranıyor.

Hep beraber

2008-12-03T09:56:00.000-08:00

Haydi! Eski hayatlarımızı silmeden, yaşanılanları düşünmeden köşeye atıp kendimize yeni hayatlar satın alalım.

Neden?

2008-12-01T03:13:00.000-08:00

Köprü trafiğinde simit satanları anlayabiliyorum. Su satanları da. Ve hatta şarj aleti satanları bile. Ama peki neden milli piyango bileti? O trafiğe yakalanıp da kendini hala şanslı hissedebilen insan varsa onu İstanbul Büyükşehir Belediyesi'ne havale ediyorum.
İçimdeki insan öldürme isteği neden bazen bu kadar çok kuvvetleniyor?
Neden Kadıköy-Hasanpaşa'da 25m aralıkla 2 tane Hatay Künefecisi var? Açan arkadaş(lar)ın ticari zekalarını buradan tebrik ediyorum.

5.00 Otobüsü

2008-11-28T20:05:00.000-08:00

Durmaksızın birbirine laf atan ancak her ağızlarını açışında bir öncekinden daha manasız sözler sarfeden 3 sarhoş, kendi kendine konuşan bir deli, el radyosundan son ses doğru frekansı bulmaya çalışan pespaye giyimli bir adam ve soluk teni, mor göz altlarıyla etrafında olup biteni anlamaya çalışarak nohutlu pilav yiyen bir kız.
5.00 otobüsünün bir kişiliği var.

a.a.

2008-11-27T04:44:00.000-08:00

"Kadınların neden evlendiklerini anlıyorum: Yalnız kalabilmek için."

Yusuf Atılgan-Aylak Adam

20

2008-11-26T16:20:00.000-08:00

Bana kalırsa doğum günleri insanların ne kadar önemsendiklerini anladıkları günlerdir. Bugün 20. yaş günüm. İhtiyacım olan herkesi yanımda görmek biraz olsun umut ışığı yaktı içimde. İyi ki varsınız.
Ve o kokuyu unutamayacağım.

Lene Lovich

2008-11-25T01:34:00.000-08:00

70'li yılların sonundaki güzellik. Bayılıyorum bu kadına. Siz de izleyin siz de bayılın:

Lene Lovich Bird song (clip 1979)
Yükleyen libelule64

Diğer dinlenesi şarkıları:
Lucky Number

Angels

Kulak Misafiri

2008-11-24T05:36:00.000-08:00

Bu başlığı bir takıntımdan yola çıkarak açıyorum. İnsanları dinleme huyum var, evet. Nerede olursa olsun eğer duyabileceğim şekilde konuşuluyorsa kulak kesiliyorum. Etikliği tartışılır ama ben çok eğleniyorum. Hatta unutmamak için artık not almaya da başladım.

Yer:Küçük Beyoğlu
Servis yapıyorum. Masada 1i erkek olmak üzere 3 kişiler. Kızlar şaraptan başka bir şey içmiyorlar ve elitist sanat muhabbetleri yapıyorlar. Giyimlerinden de bohem olmaya çalıştıkları anlaşılıyor. Masaya yaklaşıyorum ve duyduğum cümle şu:

"Benim çocuğum olursa kesin balerin falan olacak. Zaten sanatçı olacak yani başka mümkünatı yok."

Yer:Bilgi Üniversitesi
Kantinde tek başıma seri hareketlerle yemek yemeye çalışırken bir yandan da önümdeki masada konuşulanları dinliyorum. Reklamcılık bölümümden olduklarını bildiğim birkaç kişi masada oturuyor. Bizim bölümün derslerinden birini alan ve sürekli öne çıkmaya çalışan bir çocuk bağıra bağıra birkaç gün önce yaptığı röportajdan bahsediyor. Daha sonra karşısındaki kızla şöyle bir diyalog geçiyor:

"Röportaj yapmak için ATV stüdyosuna gittim. Randevum olduğunu söyledikten sonra ana haber bülteni sunucusunun asistanı bana adamın şu anda meşgul olduğunu söyledi. Tam iki saat bekledim. Yeni makyöz almışlar, adamın suratı badana yapılmış gibiydi. Geldi benden özür diledi. Sonra tüm beraber olduğumuz zaman boyunca benden defalarca özür diledi inanabiliyor musun?"

"Ohaaa, ezikmiş yaa!"

Yazıyla Soru İşareti

2008-11-24T05:10:00.000-08:00

Bu fotoğrafı Beyoğlu'nun bir arka sokağında ne idüğü belirsiz bir kapının üzerinde görüp çektim. Ne olduğunu anlayan varsa beri gelsin lütfen.

Soundtrack

2008-11-18T12:24:00.000-08:00

Başlığa bakıp aldanmayın. Bu iki şarkıdan hiçbiri soundtrack olmayıp insanda nasıl soundtrack duyguları uyandırabilir çözemiyorum bir türlü.
İlk önce bu dinlenmeli:

Rialto - Rialto - [BoCaH] - 01 - Monday Morning 5.19

Daha sonra da bu:

07 - The Last Shadow Puppets - My Mistakes Were Made For You

İki şarkı da benzer tınılarla aynı duyguları yaşatabiliyor insana.

Düzeltme: Sorunlu linklerim olmazsa olmazlarım. Playerlar açmazsa buradan deneyebilirsiniz:
Riato-Monday morning 5.19

The Last Shadow Puppets-My mistakes were made for you

Nefret ediyorum

2008-11-18T06:29:00.000-08:00

Birbirlerine şiirlerle seslenen, kendi frekanslarında farklı olmayı sanatsallık-yahut entelektüellik- olarak gören, bir şey bilmediği halde çok şey bilir gibi görünmeye çalışan insancıklar.
Sizi kınıyorum ve size laflar hazırladım.

Radiohead dinleyince kendini ezik hisseden insan

2008-11-17T06:41:00.000-08:00

Bundan bir ay önce okulun bahçesinde merdiven altında sıkış tepiş sigara içmeye çalışırken yanıma müzik bölümünden olduklarını düşündüğüm kirli sakallı bir çocukla garip yüz hatlarına sahip bir kız geldi. Yalnızken yahut bir şeylerle uğraşmadığımda insanların muhabbetlerine kibarca kulak misafiri olmayı çok seviyorum ama bu sefer özel bir çaba göstermeme gerek yoktu. Şöyle bir diyaloğa şahit oldum:

Hatun Kişi: "Geçen gün bilgisayarımda Kid A albümüne rastladım. Sonra dinledim işte. Birkaç gün önce derste de bir melodi çalıyordu. Ben atladım bu idioteque! diye. Sonra insanlar beni Radiohead dinliyorum sandılar inanabiliyor musuuuun?"

Oğlan: "Ohaaaa!"

Issız Adam

2008-11-17T06:15:00.000-08:00

Sinemayla ilgili ilk yazımın Issız Adam hakkında olmasını istemezdim ama yazmadan edemeyeceğim.
Herkesin "Böyle aşk hikayesi görmedim.", "Üç gün etkisinden çıkamadım.", "Aklıma geldikçe ağladım." yorumlarına dayanamayarak dün gece izlemeye gittim. Film arasında arkadaşlarla sigara içerken tatminkarsızlığın-fakat hala içimde olan umudun- etkisiyle ağzımı bıçak açmadı. Son sarılma sahnesinden az da olsa etkilendiğimi inkar etmeyeceğim lakin filmin sonunda ağzımdan çıkan cümle "Bu muydu?" oldu. Beraberliklerinin başlamasından ayrılmalarına kadarki dönem kesinlikle çok sığ anlatılmış. Ortada inanılmaz bir aşk yok.
Kız kahramanımızın oyunculuğu ilk başlarda rahatsız etti. Daha sonra rol yapamamasının daha doğal olduğuna kanaat getirdim.
İsterseniz bana duygusuz diyin ama: Issız Adam, gerçek aşkı tatmamışlar için "Mükemmel bir aşk filmi."

Biliyorum sana giden...

2008-11-14T12:28:00.000-08:00

Biliyorum sana giden yollar kapalı
Üstelik sen de hiçbir zaman sevmedin beni

Ne kadar yakından ve arada uçurum;
İnsanlar, evler, aramızda duvarlar gibi

Uyandım uyandım, hep seni düşündüm
Yalnız seni, yalnız senin gözlerini

Sen Bayan Nihayet, sen ölümüm kalımım
Ben artık adam olamam bu derde düşeli

Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya
Yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki

Anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi
Ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği

Kaç kez sana uzaktan baktım 5.45 vapurunda;
Hangi şarkıyı duysam, bizim için söylenmiş sanki

Tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor
Nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini

Çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu;
Bağışla bir daha tekrarlanmaz hiçbiri

Raslaşmamak için elimden geleni yaparım
Bu böyle pek de kolay değil gerçi...

Alışırım seni yalnız düşlerde okşamaya;
Bunun verdiği mutluluk da az değil ki

Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa
Sensizliğin bir adı olur, bir anlamı olur belki

İnan belli etmem, seni hiç rahatsız etmem,
Son isteğimi de söyleyebilirim şimdi:

Bir geceyarısı yazıyorum bu mektubu
Yalvarırım okuma çarşamba günleri

Cemal Süreya

Son

2008-05-20T15:46:00.000-07:00

Her şey için teşekkürler. Buraya yazı yazabilecek kadar bile gücüm kalmadı artık.
Bırakıyorum her şeyi.